باز داغ تـازه‌ای کرد، آهِ زهـرا را بلند            صوتِ جانسوزش کند فریاد دل‌ها را بلند

کربلای دیگری خورده رقم در سامـرا            از نـوایش بـشنـوید آوای طـاها را بلند

این حسینِ هفتم شاه شهیدان، هادی است            کز میان حجره‌اش کرده‌است آوا را بلند

عاقبت با زهر کینه چون پدر مسموم شد            آنکه با عِـلمش نموده، نام مولا را بلند

اوست تا روز ابد، نام علی را زنده کرد            تا کـنیم اینک، صدای مـأذنـه‌ها را بلند

او که چون جدش، زمین افتاد بینِ مقتلش            همچنان ارباب، کرده از زمین ما را بلند

با همه بی‌احترامی که به ‌او کردند باز            کرد در عـالـم، مدارِ خُلـقِ زیبا را بلند

با ستـم جـنگـید، با تـیغ زبـانِ فـاطـمی            با جهاد علمی‌اش، کرد عِلمِ اَعلا را بلند

خـانـۀ ظلـمِ بنی‌عـباس را ویـرانـه کرد            ساخت در دلها، بنای آل زهـرا را بلند

بارها او را، ز خانه دشمنش بیرون کشید            لیک در کاخِ ستم، می‌خواند یکتا را بلند

بعد از آن تخریبِ قبرِ جدّ مظلومش حسین            هر سحـر کـرده نـوای واحسینا را بلند

تازیـانه خوردنِ زینب، اَمانش را برید            وای از دستی که شد، سیلیِ حَورا را بلند

با ستم بردند در بزم شراب او را، ولی            کرد با شمشیرِ شعرش، دادِ اعدا را بلند

یادِ جد بی‌سرِ خود کرد، در آن بزم شوم            خـیزران انگـار می‌شد، بر لب آقـا بلند

اهل‌ِبیتـش را نیـاوردند همراهش، ولی            یاد کرد از دستِ شومی که، شد آنها را بلند

چشمِ هیزِ سرخ مویی، بیشتر از نیزه‌ها            تا ابـد کـرده، صدای آل طـاهـا را بلـند